Het duurde tot de jaren zeventig voordat er aandacht kwam voor het Nederlandse Jeugdtheater. Tot die tijd konden scholen de theaterzalen niet vinden en kleine gezelschappen werden geacht onder het minimumloon te werken en toch hoogstaande voorstellingen te brengen. Pas toen de politiek besloot dat theater goed was voor het kind, veranderde de situatie. Meesurfend op die welwillende politieke golf en dankzij de tomeloze energie van grondlegster Hans Snoek, werd in 1978 De Krakeling opgericht. Het theater werd gehuisvest in een pand dat eerst De Turnhallen heette en tot dan toe in gebruik was door twee turnverenigingen. Zie ook de website van Bureau Monumenten van  Gemeente Amsterdam. De grote gymzaal werd omgebouwd tot een theaterzaal, een hal voor de jassen en een foyer. Waar nu de kassa is, was vroeger de fietsenstalling.

Dat het monumentale pand De Krakeling ging heten had te maken met de nabijgelegen Koekjesbrug. Het werd de centrale plek waar één keer per week jeugdtheater te zien was. Het soort jeugdtheater dat werd getoond, wisselde van rijk naar sober. Programmeurs legden hun eigen accenten en er werd ook theater mèt kinderen gemaakt. Het educatieve vormingstheater uit de jaren zeventig verdween en maakte plaats voor spannende experimenten, tot die begin jaren negentig té spannend werden bevonden en werden vervangen door ‘kwalitatief goede, maar lichte voorstellingen waar je vrolijk uit komt.’ Tegenwoordig vinden er jaarlijks 250 voorstellingen plaats in de leeftijdscategorieën van 2 tot 17 jaar voor circa 35.000 bezoekers.